غزل شمارهٔ ۴۱۲

آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم

شیرین دهنی دارد، دور از لب و دندانم

بخت این نکند با من، کآن شاخ صنوبر را

بنشینم و بنشانم، گل بر سرش افشانم

ای روی دلارایت، مجموعهٔ زیبایی

مجموع چه غم دارد از من که پریشانم؟

دریاب که نقشی ماند از طرح وجود من

چون یاد تو می‌آرم، خود هیچ نمی‌مانم

با وصل نمی‌پیچم وز هجر نمی‌نالم

حکم آن چه تو فرمایی، من بندهٔ فرمانم

ای خوب‌تر از لیلی، بیم است که چون مجنون

عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

یک پشت زمین دشمن، گر روی به من آرند

از روی تو بیزارم گر روی بگردانم

در دام تو محبوسم، در دست تو مغلوبم

وز ذوق تو مدهوشم، در وصف تو حیرانم

دستی ز غمت بر دل، پایی ز پی‌ات در گل

با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم

در خفیه همی نالم، وین طرفه که در عالم

عشاق نمی‌خسبند از نالهٔ پنهانم

بینی که چه گرم، آتش، در سوخته می‌گیرد؟

تو گرم‌تری ز آتش، من سوخته‌تر زآنم

گویند «مکن سعدی! جان در سر این سودا»

گر جان برود شاید، من زنده به جانانم