شمارهٔ ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیم

راضی چو نئی بدانچ او با تو کند

آن کن که خوش آیدت چو رو با تو کند

خود با تسلیم و [با] رضا کن تا دیو

از تو برمد فرشته خو با تو کند