اوحدالدین کرمانی
از مجموعه: الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد
از درد تو هرگز دل من سور مباد
هر کس که نمیرد چو من اندر پایت
او خود نبود زنده که هرگز مزیاد