خیام نیشابوری
از مجموعه: هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]
* من ظاهرِ نیستی و هستی دانم
من باطنِ هر فراز و پستی دانم
با این همه از دانشِ خود شَرْمَم باد
گر مرتبهای وَرایِ مستی دانم