رباعی ۱۰۰

از من رَمَقی به سعی ساقی مانده‌ است

وَزْ صحبتِ خلق، بی‌وِفاقی مانده‌ است

از بادهٔ دوشین قَدَحی بیش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده‌ است!